Vika mínus 1 - Fyrsta vikan á nýjum stað

Það hefur heldur betur dregið margt á daga okkar síðustu daga.

Við erum að koma okkur fyrir á Hvanneyrarbraut 35 þar sem við munum búa næstu sex mánuði hið minnsta, á meðan við finnum okkur varanlegt húsnæði.

Bræður mínir og fjölskyldur þeirra komu og tóku á móti okkur og voru hjá okkur yfir helgina. Fátt betra en góð samvera sem felur í sér: fjöruferð, útiveru, sund, ís og góðan mat.

Stelpurnar byrjuðu í skólanum og ég fór með þeim á skólasetningu bæði í Ólafsfirði og á Siglufirði. Ég nýtti mér skólarútuna á milli og hafði sérstaklega gaman af því að fylgjast með skólabragnum.

Það sem sat mest í mér voru öll faðmlögin og high five-in.

Milli nemenda, kennara, starfsfólks stuðningsþjónustu og annarra sem koma að skólastarfinu. Það var greinilegt að þarna starfar öflug heild og að fólki þykir vænt hvert um annað.

Skólasetningin var líka sérstök fyrir mig sjálfa.

Nýr skólastjóri, Guðrún Unnsteinsdóttir, var nefnilega ein af mínum uppáhaldskennurum þegar ég var í Grunnskóla Ólafsfjarðar, rétt fyrir síðustu aldamót. Hún var meira að segja umsjónarkennarinn minn.

Og eins og fyrir tilviljun kom upp úr einum flutningskassanum gömul bekkjarmynd af bekknum hennar. Þar erum við báðar í ljósbláu.

Það er eitthvað fallegt við svona hringrás.

Við Bjarni kíktum líka við hjá Atwork þar sem hægt er að leigja fjarvinnuaðstöðu. Fyrir Bjarna hljómar það satt best að segja töluvert betur en eldhúsborðið heima. Mér fannst líka gaman að sjá hvað þarna kemur saman fjölbreyttur hópur fólks í alls konar störfum og frá ólíkum fyrirtækjum. Eins kíkti ég við á neðri hæðina þar sem Arion banki er með útibú og þjónustu tengda lífeyrisþjónustu.

Ég hef líka verið dugleg að rölta um allt. Fór upp í Grillhyttuna í Hvanneyrarskál, kíkti á tjaldsvæðið og endurnar á tjörninni í Ólafsfirði og er strax farin að hlakka til að grilla bæði í Grillhyttunni og grillskálanum við tjörnina.

Auðvitað varð ég líka að heimsækja ísbjörninn í Pálshúsi.

Samfélagið tekur vel á móti okkur, höfum farið á uppstand með Greipi á Síldarkaffi og fengið okkur hádegismat þar með nýjum góðum vinum, Ég hef fengið boð í afmæli og ég veit ekki hvað. Þar sem eldhúsglugginn okkar snýr í átt að Skálahlíð getum við líka fylgst vel með hverjir eru duglegir að hlúa að fólkinu sínu. Vitum líka að það sést mjög vel inn til okkar svo það er líka auðvelt að fylgjast vel með okkur. Það virðist því ekki vera mikil hætta á að okkur leiðist hér.

Ég verð líka að viðurkenna að ég er sennilega orðin súkkulaðihúðuð að innan.

Ferðirnar í Aðalbakaríið og Kjörbúðina hafa verið ansi margar og það virðist alltaf rata eitthvað súkkulaðihúðað með heim.

En þessi vika hefur ekki bara verið létt og skemmtileg.

Ég fór á kynningu á endurskoðuðu hættumati fyrir Siglufjörð og Ólafsfjörð í kjölfar byggingar varnarvirkja.

Sá fundur hafði djúpstæð áhrif á mig. Það fylgja alls konar tilfinningar því að sitja yfir nýjustu gögnum um snjóflóðahættu.

Mér varð hugsað til áræðni og þekkingu Siglfirðinga í gegnum tíðina þegar kemur að snjóflóðavörnum. Eins hversu mikið rannsóknum og þekkingu hefur fleygt fram með tilkomu meiri reynslu og betri reiknilíkanna.

Við þurfum að horfast í augu við stöðuna eins og hún er og finna lausnir sem tryggja öryggi allra bæjarbúa.

Við búum á stað þar sem náttúruöflin minna reglulega á sig. Það er hluti af lífinu hér og kallar á þekkingu, yfirvegun og góð viðbrögð.

En aftur að léttari málum ég fékk að sinna mínu fyrsta opinbera verkefni og ávarpa gesti á Strandmenningarhátíðinni - auður hafs og stranda. Fyrir það var ég þakklát og einstaklega fallegt að það sé mín fyrsta opinbera framkoma. Síðast þegar ég stóð þarna á bakborða með ræðu þá var það í erfidrykkjunni hans afa.

Auður hafs og stranda er mér ofarlega í huga þessa dagana því þegar ég hugsa um hvað dró mig aftur heim var það kannski fyrst og fremst hafið. Mér fannst nefnilega erfiðara en ég hafði átt von á að búa í Reykjavík og hvorki sjá né heyra í sjónum, verandi alin upp í Ólafsfirði og á Siglufirði.

Núna gerist það reglulega á kvöldin að tíu ára dóttir mín biður mig um að opna svalahurðina svo hún geti heyrt í briminu þegar hún er að sofna.

Það þykir mér ótrúlega vænt um. Því þá verður hafið ekki bara hluti af minni sögu. Það verður líka hluti af hennar tilfinningu fyrir því hvað það er að vera heima.

Kannski er það einmitt það sem mér finnst svo sérstakt við að vera komin hingað aftur. Sagan er alls staðar í kringum okkur, en við erum um leið að búa til nýja.

Ég hitti líka starfsfólkið á bæjarskrifstofunni þessa vikuna og sat minn fyrsta bæjarstjórnarfund sem bæjarstjóri í aðlögun.

Og þar náði ég líka þeim merka áfanga að smakka síld í fyrsta skipti á ævinni.

Það hlaut kannski að gerast fyrr eða síðar hér á Siglufirði.

Núna erum við fjölskyldan hins vegar komin suður í stutt stopp. Stelpurnar ætla að kveðja vini sína í gömlu skólunum og við hjónin ætlum með Fjallabandalaginu okkar í fjallgöngu á Löðmund og kíkja á Augað.

Svo tekur næsti kafli við.

Í næstu viku byrjar verkefnið fyrir alvöru.

Og ég hlakka mikið til.