Vika mínus 2: Hvaðan kom allt þetta dót?

Nú eru rúmar þrjár vikur síðan mér varð ljóst að lífið okkar væri að fara að taka ansi stóra beygju. Ég væri að fara að verða næsti bæjarstjóri Fjallabyggðar og við fjölskyldan að flytja norður.

Síðan þá hefur ýmislegt þurft að gerast frekar hratt.

Síðustu tvær vikur höfum við farið í gegnum fimmtán ára búsetu í sama húsinu. Við höfum flokkað, pakkað, gefið, hent og sett í geymslu. Við höfum fundið okkur skammtíma leiguhúsnæði fyrir norðan og reynt að átta okkur á því hvað þarf raunverulega að taka með í fyrstu ferð þegar maður færir heilt fjölskyldulíf milli landshluta. Ég ætla ekki einu sinni að fara út í fasteignaviðhaldslistann, þar var sett á hraðspól. Blessunarlega búið að mála þakið og bílskúrinn, kítta í kringum baðið og svo margt fleira...

...og þegar ég segi að við höfum farið í gegnum dótið okkar þá er rétt að taka fram að ég kem af miklum söfnurum.

Amma mín, Hafdís K. Ólafsson, var mikill safnari. Hún átti raunar eina góða setningu sem lýsti ástandinu ágætlega:

"Ég safna öllu nema gömlum mönnum, á bara einn þannig."

Sá gamli maður var afi minn, Hinrik Karl Aðalsteinsson.

Þau amma og afi voru einstaklega góð saman þegar kom að því að varðveita hluti, minningar og sögur. Hjá þeim var gamall hlutur sjaldnast bara gamall hlutur. Honum fylgdi saga, fólk og tími sem var þess virði að halda utan um.

Amma tók virkan þátt í safnarastarfi á Siglufirði, safnaði ótrúlegustu hlutum og heimili þeirra bar þess merki. Eitt fallegasta dæmið um áhuga hennar á varðveislu var úra og silfursmíðaverkstæðið á Eyrargötu 16. Þar varðveitti hún verkstæðið og muni sem báru áfram með sér söguna um starfsemina sem þar hafði farið fram.

Hér má lesa meira um úra og silfursmíðaverkstæðið.

Afi var á sinn hátt jafn upptekinn af því að varðveita sögu samfélagsins. Honum var annt um sögu Siglufjarðar, gömul hús og safnastarf og kom meðal annars að stofnun Félags áhugamanna um minjasafn og starfi Síldarminjasafnsins.

Um afa minn og fjölbreytt líf hans á Siglufirði má lesa meira hér.

Þau voru því ansi öflug saman þegar kom að því að halda utan um fortíðina.

Við þessa miklu tiltekt rakst ég svo á eitt og annað sem ég hafði ekki séð lengi. Þar á meðal gamalt verkefni frá því ég var í 10. bekk í Grunnskóla Siglufjarðar vorið 2002.

Þá fór ég í starfskynningu á bæjarskrifstofuna á Siglufirði.

Ég hafði greinilega tekið verkefnið nokkuð alvarlega. Ég kynnti mér bæjarskrifstofuna, starfsemi sveitarfélagsins, starfsmenn, stöðugildi og ýmsa þætti í rekstrinum. Ég fór á vinnustaði, hitti fólk og fékk innsýn í það hvernig samfélagið var rekið.

Ég man ekki eftir því að 16 ára Hafdís hafi staðið á bæjarskrifstofunni og hugsað að þangað ætlaði hún aftur rúmum tveimur áratugum síðar sem bæjarstjóri.

En mér finnst óneitanlega dálítið skemmtilegt að finna þetta verkefni einmitt núna.

Ég hlakka mikið til að fá kynningu á bæjarskrifstofunni aftur. Mig grunar að hún verði aðeins ítarlegri í þetta skiptið.

Starfskynningarverkefnið var þó ekki eina sveitarfélagatengda minningin sem kom upp úr kössunum. Þar fann ég líka gamla dagskrá sem pabbi, Björn Rögnvaldsson, þáverandi sýslumaður á Ólafsfirði setti saman þegar Ólafur Ragnar, forseti Íslands kom í opinbera heimsókn til Ólafsfjarðar, árið 1999.

Þarna var allt skipulagt niður í smáatriði. Hver tók á móti, hvert var farið, hvað var skoðað og hvernig heimsókninni var raðað saman.

Ég veit ekki alveg hvað það segir um fjölskylduna okkar að meðal þess sem kemur upp úr geymslunni séu gömul bæjarverkefni, dagskrár vegna forsetaheimsókna og alls kyns pappírar sem tengjast sögu staðanna.

Líklega fyrst og fremst að við höfum aldrei verið sérlega góð í að henda. En þessa dagana finnst mér eiginlega dálítið vænt um það.

Auðvitað snúast síðustu vikur samt um miklu meira en kassa, gamla hluti og skrár úr fortíðinni.

Við höfum átt mörg samtöl við dætur okkar. Um að kveðja góða vini, byrja í nýjum skóla og finna sinn stað í nýju samfélagi. Svo hafa komið alls konar spurningar frá fólkinu í kringum okkur sem hugsar fallega um okkur og líf okkar.

• Í hvaða framhaldsskóla ætlar eldri dóttir okkar eftir tvö ár?
• Hvernig verður þetta fyrir stelpurnar?
• Hvað segir Bjarni? hvernig líst honum á þetta?
• Hvað verður um RATA?
• Hvað ætlið þið að gera við húsið ykkar?
• Hvar ætlið þið að búa?

Og auðvitað spurningin sem virðist brenna sérstaklega á mörgum:

Það er margt sem þarf að hugsa um þegar heilt fjölskyldulíf er flutt norður.

Það er líka sérstakt að taka ákvörðun sem breytir hversdegi heillar fjölskyldu. Tilhlökkunin er mikil en breytingarnar eru líka raunverulegar. Það þarf að kveðja sumt, taka annað með sér og treysta því að nýr hversdagur verði fljótt að okkar hversdegi.

Núna eru kassarnir orðnir ansi margir. Hluti af fimmtán ára búsetu er kominn í geymslu. Starfskynningarverkefnið frá 2002 fær hins vegar að koma með og líklega líka dagskráin gamla frá forsetaheimsókninni.

Í dag gerist þetta svo fyrir alvöru.

Eftir vinnu leggjum við fjölskyldan af stað í Fjallabyggð.

Með kassa, alls konar tilfinningar, töluvert af ættarsögu og mikla tilhlökkun.